Terapia dysleksji

Terapia logopedyczna

Oferta

;

Terapia i rozwój

 

EEG Biofeedback w szkole

Szkoła a potrzeby dziecka

Każdy rodzic marzy o szkole pozwalającej rozwijać pasje i zainteresowania swojego dziecka, o szkole przyjaznej, skutecznej i nowoczesnej. Zmieniająca się placówka edukacyjna stara się odpowiadać na te oczekiwania, wprowadzając ciekawsze metody nauczania oraz uwzględniając indywidualne podejście do każdego ucznia. Wdrażana przez Ministerstwo Edukacji Narodowej reforma programowa daje szkołom większe możliwości wykorzystywania w nauczaniu nowoczesnych technik, programów komputerowych i pomocy naukowych. Warto zauważyć, że od trzech lat programy nauczania są dopuszczane do użytku już nie przez Ministra Edukacji, lecz przez dyrektora danej szkoły. Zgodnie z założeniami realizowanej reformy kierownictwo szkół ma zapewnić uczniom dostęp do zajęć dodatkowych, w tym logopedycznych, socjoterapeutycznych i specjalistycznych, zgodnych z ich możliwościami i zdolnościami. Ponadto następuje doposażenie bazy dydaktycznej szkół oraz zwiększa się stopień i zakres wykorzystywania pomocy psychologiczno-pedagogicznej.

EEG Biofeedback a pomoc uczniom

Dane pochodzące z Systemu Informacji Oświatowej, wskazujące na dużą liczbę dzieci i młodzieży wymagających pomocy psychologiczno-pedagogicznej (około 12 % ogółu wszystkich uczniów) oraz nowy projekt zmian wprowadzany przez Ministerstwo Edukacji Narodowej w obszarze kształcenia uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi mówią nam o niezbędnej potrzebie zapewnienia pomocy terapeutycznej jak najbliżej dziecka w środowisku jego nauczania i wychowania, tzn. w przedszkolu, szkole i placówce, na podstawie dokonanego tam rozpoznania.

Naszym zdaniem metoda terapii EEG Biofeedback może przyczynić się do wyrównywania szans edukacyjnych dzieci ze specjalnymi trudnościami w nauce oraz będąc użyta jako kooterapia, zwiększy efektywność pomocy psychologiczno-pedagogicznej uczniowi mającemu problemy edukacyjne. Dzięki terapii EEG Biofeedback dzieci rozwijające się wolniej mogą dogonić swoich rówieśników, lepiej funkcjonować w sytuacjach życiowych, dzieci o nieharmonijnym rozwoju mają szansę osiągnąć rozwój zrównoważony, dzieci uzdolnione mogą otwierać swoje wrodzone predyspozycje.

EEG Biofeedback w terapii dysleksji rozwojowej

Trudności w czytaniu i pisaniu uwarunkowane różnymi przyczynami występują u 30-40% uczniów. Dzisiaj prawie w każdej klasie można spotkać 3-5 dzieci z tego rodzaju specyficznymi zaburzeniami. Jak zauważa dr. hab. A. Borkowska w swojej pracy „Neuropsychologiczne podłoże trudności w czytaniu i pisaniu” (Borkowska, 2006) w zwalczeniu problemów z czytaniem i pisaniem u dzieci konieczny jest odpowiedni poziom pobudzenia organizmu, uwaga, jak również udział procesów motywacyjnych i emocjonalnych. Najnowsze badania potwierdzają, że dysleksja jest przyczyną zaburzenia ośrodkowego przetwarzania bodźców słuchowo–wzrokowych i motoryki. Zatem organizacja mózgowych mechanizmów procesów psychicznych musi przebiegać z zaangażowaniem wielu sieci neuronalnych łączących zróżnicowane struktury anatomiczne układu nerwowego, w czym terapia EEG Biofeedback jest niezwykle efektywna.

EEG Biofeedback w pomocy dzieciom z trudnościami w uczeniu się matematyki

Obecnie co czwarty uczeń rozpoczynający naukę szkolną doznaje nadmiernych trudności i niepowodzeń w uczeniu się matematyki. Gdy dzieci nie potrafią sobie poradzić z zadaniem i jednocześnie dostrzegają, że ich rówieśnicy zostali pochwaleni za wykonane zadanie, często demonstrują złość, całą energie skupiając na przeżywaniu porażki. EEG Biofeedback jest w stanie wspomóc kształtowanie u dzieci zaufania do swych możliwości umysłowych (system gratyfikacji punktowej i indywidualne dopasowanie poziomu gry względem możliwości dziecka), jednocześnie wspomaga rozwój intelektualny dziecka. Dzięki konsekwentnemu treningowi fal mózgowych dzieci zgromadzą doświadczenia niezbędne do zapamiętywania wiadomości i tworzenia umiejętności matematycznych.

EEG Biofeedback pomoże w pracy z uczniem upośledzonym umysłowo

Dzieci z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim mają zróżnicowany potencjał rozwojowy. Jest to zaburzenie o charakterze globalnym, wszystkie funkcje i procesy psychiczne odbiegają od normy, a ich trudności w uczeniu się wynikają z zaburzeń spostrzegania, uwagi, pamięci, mowy, jak również procesów emocjonalnych i adaptacji społecznej. Jak zauważa prof. dr. hab. H. Boryszkowska w swojej książce „Izolacja społeczna rodzin mających dzieci upośledzonych umysłowo w stopniu lekkim” (Boryszkowska,1997) dziecko upośledzone umysłowo mało widzi – kiedy patrzy i mało słyszy – kiedy słucha. Dzieci z upośledzeniem umysłowym mają zaburzone myślenie abstrakcyjne i słowno-pojęciowe, ich myślenie rozwojowe często zatrzymuje się na poziomie konkretno-obrazowym. Warto zauważyć, że z uwagi na stosunkowo dobrą pamięć mechaniczną oraz możliwość przyswajania materiału konkretno-obrazowego w warunkach dobrej stymulacji środowiskowej, dzieci upośledzone umysłowo mają szansę w czasie treningów EEG Biofeedback wyćwiczyć samodzielność w wykonywaniu zadań, poprawić analizę wzrokowo-słuchową, polepszyć koncentrację uwagi, rozwijać sprawność intelektualną. Znaczącym atutem treningów Biofeedback jest możliwość dostosowania tempa pracy i wymagań „gry” do indywidualnych zasobów ucznia. MEN w Materiałach szkoleniowych dotyczących podniesienia efektywności kształcenia uczniów ze specjalnymi potrzebami zaznacza, że dla dziecka upośledzonego praca z komputerem jest szansą na wyćwiczenie samodzielności, kreatywności, szeroko rozumianej sprawności. Oprogramowanie komputerowe EEG Biofeedback może zostać prototypem środowiska wolnego od barier, wpływając na ogólną atrakcyjność procesu poznania.

EEG Biofeedback w pracy z dzieckiem z autyzmem i z zespołem Aspergera

Zaburzenia autystyczne cechują symptomy występujące w trzech szeroko pojętych obszarach funkcjonowania, którymi są: nieprawidłowości w przebiegu interakcji społecznych, zaburzone zdolności do komunikowania się i ograniczony, sztywny repertuar aktywności, zachowań i zainteresowań. EEG Biofeedback pozwoli terapeucie pracującemu z dzieckiem autystycznym pracować na pozytywach, nagradzając pożądane zachowania, redukując poziom stresu i zwiększając motywację dziecka do nauki. Odzwierciedleniem sukcesów w wykorzystywaniu terapii Biofeedback przy pracy z dziećmi autystycznymi stały się publikacje naukowe prof. zw. dr. hab. W. Sobańca z Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku. Również najnowsze badania kliniczne kanadyjskich neurobiologów, wskazują na korzyści z zastosowania terapii EEG Biofeedback u dzieci z zespołem Aspergera. Na szczególną uwagę zasługuje znaczące zmniejszenie objawów, a także wzrost ilorazu inteligencji (IQ) średnio o 9 punktów (badanie było prowadzone przez 15 lat w ADD Centre, Mississauga, Kanada).

EEG Biofeedback w terapii ADHD

Dzieci z ADHD wyróżniają się w swoim otoczeniu, są kreatywne, mają niekonwencjonalne pomysły, wiele z nich ma wysoki iloraz inteligencji. Jednak czasami ich nieumiejętność w dostrajaniu zachowania do wymagań szkoły powoduje, iż są to dzieci nielubiane i nieakceptowane w otoczeniu. Aby uczniowie z ADHD byli akceptowani i potrzebni w grupie rówieśników, niezbędne jest stworzenie im konsekwentnego systemu wymagań, odpowiedniej atmosfery, której nie towarzyszyłby lęk ani frustracja, a także opracowanie przez zespół nauczycieli odpowiedniego systemu oddziaływań terapeutycznych.

Występowanie ADHD związane jest z opóźnionym dojrzewaniem układu nerwowego dziecka. Trudności ucznia z rozpoznaniem ADHD można przypisać zarówno problemom kontroli impulsów, nadpobudliwości jak i zaburzeniom uwagi. MEN w świetle nowej Reformy edukacyjnej zwraca uwagę nauczycieli na specyficzne zasady pracy z uczniem z ADHD, którymi są: zasada regularności, powtórzeń, sprecyzowanych reguł i norm, indywidualizacji harmonogramu pracy ucznia, stosowania wzmocnień pozytywnych, stwarzania sytuacji zapewniających sukces, zasada naprzemienności wysiłku i relaksu. Wszystkie te reguły są podstawą przeprowadzenia treningów Biofeedback. U dzieci z ADHD zauważa się nadczynność fali theta odpowiadającej za nadpobudliwość. W efekcie treningów zmniejsza się impulsywność dziecka (trening fali SMR), poprawia się koncentracja uwagi (dziecko uczy się dostrajać swoje fale do częstotliwości fali beta odpowiedzialnej za koncentrację). Terapia EEG Biofeedback pomaga zwiększyć u ucznia kontrolę zachowań, co pozwala dziecku uwierzyć we własne możliwości i zdobyć akceptację w środowisku rówieśniczym.

EEG Biofeedback w terapii uczniów

Zaburzenia procesów uczenia się

Zespół specyficznych trudności w pisaniu i czytaniu (dysleksja, dysgrafia), w uczeniu się matematyki (dyskalkulia), trudności z koncentracją uwagi towarzyszące ADHD. EEG Biofeedback wpływa na usprawnienie procesów poznawczych, a co za tym idzie skutkuje polepszeniem wyników w nauce. Specyficzne zaburzenia rozwoju umiejętności szkolnych – etiologia nie jest znana, prawdopodobnie znaczącą rolę odgrywają czynniki biologiczne związane z dojrzewaniem ośrodkowego układu nerwowego, które pozostają w interakcji z czynnikami związanymi z samym procesem nauczania i mniejszym stopniu z czynnikami psychologicznymi i rodzinnymi. Czynniki rodzinne mogą wzmacniać i utrwalać istniejące zaburzenia.

Do zaburzeń tych należą:

  • specyficzne zaburzenia czytania
  • specyficzne zaburzenie analizy dźwiękowo-literowej
  • specyficzne zaburzenia umiejętności arytmetycznych
  • mieszane zaburzenia umiejętności szkolnych

Wśród kryteriów diagnostycznych wyróżnia się:

  • pojawienie się istotnych zaburzeń czytania, analizy dźwiękowo-literowej i umiejętności arytmetycznych
  • charakter rozwojowy zaburzenia – obecność od początku nauki szkolnej (istotny wywiad dotyczący postępów w nauce)
  • brak czynników mogących w wystarczający sposób wyjaśnić trudności szkolne (np. proces edukacji)
  • nie wynikają bezpośrednio z zaburzeń wzroku lub słuchu, nie są czynnikiem upośledzenia umysłowego.

W postępowaniu dużą rolę spełniają oddziaływania reedukacyjne. Treningi EEG Biofeedback usprawniając pracę mózgu, polepszają procesy poznawcze, takie jak:

  • pamięć – Biofeedback powoduje przyspieszenie procesów zapamiętywania, co przekłada się na szybszą i efektywniejszą naukę.
  • uwaga – Biofeedback usprawnia uwagę poprzez wzmocnienie koncentracji uwagi – efektywniejsze skupienie, ześrodkowanie i skierowanie uwagi na określony przedmiot czy wydarzenie, co u osób z deficytami w tym zakresie skutkować będzie dłuższym skoncentrowaniem uwagi na jednym obiekcie. Wspomaga również podzielność uwagi.
  • Percepcja (spostrzeganie) – Biofeedback przyspiesza procesy rozpoznawania i różnicowania bodźców docierających z otoczenia.

Treningi EEG Biofeedback owocują poprawą procesu uczenia się, zmniejszeniem ilości popełnianych błędów w procesie uczenia się, a co za tym idzie skutkuje polepszeniem wyników w nauce. Ponadto wpływają pozytywnie na samoocenę. Dziecko odzyskuje wiarę w siebie, w swoje możliwości. Zwiększa się wytrwałość i motywacja do nauki.

Zaburzenia zachowania u dzieci i młodzieży

Spektrum zachowań niedostosowanych społecznie, agresja, problemy z adaptacją w grupie. Są czynnikiem ryzyka m.in. uzależnień, depresji. Biofeedback wpływa na zmniejszenie napięcia, pomaga w rozwinięciu kontroli emocjonalnej, a więc także zmniejsza częstotliwość wybuchów złości. Zaburzenia zachowania stanowią powtarzające się i utrwalone wzorce zachowań dyssocjalnych, agresywnych lub buntowniczych. Mogą doprowadzić do przekroczeń norm społecznych i oczekiwań dla danego wieku. Przejawy to m.in.:

  • agresja fizyczna
  • inicjowanie bójek
  • okrucieństwo wobec młodszych lub zwierząt
  • niszczenie własnej lub cudzej własności
  • kłamstwa
  • zachowania autodestrukcyjne
  • nadużywanie substancji psychoaktywnych

Bardzo często towarzyszą tym objawom zaburzenia emocjonalne: obniżony nastrój, obniżona samoocena, lęk. Kontakt z dzieckiem lub nastolatkiem jest utrudniony.

Postępowanie uzależnione jest od nasilenia objawów oraz związanych z nimi trudności w funkcjonowaniu w domu, szkole. Często stosuje się socjoterapię i/lub psychoterapię. Metoda EEG Biofeedback jest metodą kierowaną na objawy. W przypadku zaburzeń w zachowaniu jest w stanie zwiększyć kontrolę nad zachowaniem, a więc zmniejszyć impulsywność i wybuchy złości. Poprawia samoocenę, a więc również wiarę w siebie, a to może się przełożyć lepsze kontakty z rówieśnikami i akceptację w grupie.

Istotne jest nawiązanie prawidłowego kontaktu terapeutycznego i wzbudzenie zainteresowania treningami oraz motywacji do pracy.

Zaburzenia mowy

Dyzartria

Dyzartria jest zaburzeniem mowy powstałym na skutek uszkodzenia mięśni i/lub nerwów biorących udział w procesie komunikacji, czyli twarzy, języka, ust, podniebienia, krtani, oddechowych.

Dysfunkcja może być spowodowana udarem, urazem czaszkowo-mózgowym, chorobą neurodegeneracyjną, guzem mózgu, stwardnieniem rozsianym, miażdżycą naczyń mózgowych, zatruciem toksynami.

W zależności od rodzaju dyzartrii mowa może być niewyraźna, zbyt wolna lub szybka, mogą występować zaburzenia natężenia głosu (mowa zbyt cicha lub całkowicie niesłyszalna) i/lub rezonansu (mowa nosowa).

Problemy z oddychaniem mogą uniemożliwić wymówienie pełnego zdania na jednym oddechu, co powoduje przerywanie fraz, zaburzenia rytmu, intonacji i akcentu. W najcięższych przypadkach mowa jest całkowicie niezrozumiała, co wywołuje frustrację ze strony Pacjenta i jego słuchaczy. W terapii logopedycznej konieczne jest postawienie właściwej diagnozy, która odpowiednio ukierunkuje metody interwencji.

Program terapii może zawierać trening oddechu, ćwiczenia fonacyjne, rezonansowe i artykulacyjne.

Apraksja mowy

Apraksja mowy jest zaburzeniem, które uniemożliwia wykonywanie celowych, precyzyjnych ruchów artykulacyjnych przy jednoczesnym braku ograniczeń fizycznych.

Najczęstszymi przyczynami apraksji mowy są udary, guzy mózgu, urazy czaszkowo-mózgowe. W zależności od nasilenia zaburzenia, apraksja mowy może objawiać się jako sporadyczne przestawianie dźwięków i sylab w wyrazach, uciążliwe próby ‘natrafienia na dźwięk’, niekonsekwentnie realizowane głoski, a w wyjątkowo ciężkich przypadkach całkowitą niezdolność do komunikowania się za pomocą mowy. Brak możliwości komunikacji ustnej stanowi wielki problem i jest źródłem frustracji, stresu i wycofania z życia społecznego. Terapia logopedyczna apraksji mowy jest zazwyczaj bardzo intensywna, wymaga systematyczności i motywacji.

Jąkanie

Jąkanie jest zaburzeniem płynności mowy, które może wystąpić podczas rozwoju dziecka (tzw. jąkanie rozwojowe) lub na skutek uszkodzenia układu nerwowego (tzw. jąkanie nabyte, neurogeniczne). Jąkanie występuje w różnych postaciach i nasileniu. Objawy obejmują sporadyczne powtarzanie pojedynczych głosek, sylab, wyrazów oraz ich przeciąganie. Niezamierzone przerywanie wypowiedzi może powodować tzw. bloki, podczas których osoba jąkająca się ma trudności z płynnym przejściem od jednego dźwięku do drugiego.

W trudniejszych przypadkach pojawiają się patologiczne nawyki kompensacyjne w postaci współistniejących tików nerwowych oraz ruchów mięśni twarzy, głowy, rąk. Zaburzenia płynności mowy mogą łączyć się z głębokim strachem przed mówieniem, czyli logofobią.

Osoby cierpiące na to zaburzenie unikają wszelkiego rodzaju sytuacji wymagających komunikacji werbalnej (np. wyjścia na zakupy, na pocztę, do urzędu). Gdy zaburzenia są poważne a strach przed mową paniczny, osoby jąkające się wycofują się z wszelkich funkcji i kontaktów społecznych, co negatywnie wpływa na jakość ich życia.

Terapia jąkania wymaga czasu i silnej motywacji ze strony Pacjenta ale jej efekty wynagradzają włożony trud i poświęcenie.

Praca z logopedą skupia się na kształtowaniu prawidłowego toru oddechowego, koordynacji oddychania, fonacji i artykulacji a w przypadku logofobii również zabiegach stopniowej redukcji lęku oraz oswajania z mową.

W terapii jąkania pomoce są treningi EEG Biofeedback (w tym przypadku ukierunkowane na usprawnienie pracy ośrodka mowy). Redukcja lęku wraz z usprawnieniem pracy centralnego układu nerwowego przekłada się na zwiększenie płynności mowy. Tym samym u Pacjenta wzrasta pewność siebie i otwartość w stosunku do innych a pośrednio poprawiają się też kontakty interpersonalne.

ADHD

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi.

EEG Biofeedback skutkuje zmianami w funkcjonowaniu dziecka (wyciszeniem nadpobudliwości) i zwiększa możliwości koncentracji uwagi, co daje lepsze wyniki w nauce.

Duża nadpobudliwość dziecka często zaburza funkcjonowanie całej rodziny. Taki stan wymaga wprowadzenia wielu zmian w organizacji życia wewnętrznego rodziny i postaw wszystkich jej członków.

ADHD – Attention Deficyt Hiperactivity Disorder – zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi. Zaczyna się wcześnie, zwykle w pierwszych pięciu latach życia, przejawia się nadmierną aktywnością, która widoczna jest zwłaszcza w sytuacjach wymagających spokoju. Dziecko wykonuje nadmiar niepotrzebnych ruchów, wstaje, wierci się, np. w trakcie trwania lekcji. Ponadto obserwuje się wzmożoną gadatliwość i hałaśliwość, ciągłe przerywanie innym dzieciom, trudności w oczekiwaniu na swoją kolej w grach. Zaburzenia uwagi nie pozwalają na kontynuowanie raz rozpoczętego zadania. Uwaga jest łatwo rozpraszana przez bodźce zewnętrzne.

Na początku terapii dziecku bardzo trudno jest wysiedzieć spokojnie podczas treningu. Również badanie jest dla niego bardzo męczące. Terapeuta prowadzący treningi stara się motywować dziecko do wykonania zadania, często stosuje system nagród. W wyjątkowych sytuacjach na początku terapii obecny jest drugi terapeuta siedzący obok dziecka – próbuje ukierunkować uwagę dziecka na eksponowane gry wideo (czyli przedstawione w postaci graficznej fale mózgowe dziecka). Z treningu na trening dziecko w coraz większym stopniu jest w stanie kontrolować swoją impulsywność, łatwiej przychodzi mu skupienie uwagi. Biofeedback skutkuje zmianami w funkcjonowaniu dziecka (zwiększa się kontrola zachowań co oznacza wyciszenie nadpobudliwości, zmniejszenie impulsywności)i poprawą koncentracji uwagi, co daje lepsze wyniki w nauce.

ADD

Deficyt uwagi. EEG Biofeedback zwiększa możliwości koncentracji uwagi, co daje lepsze wyniki w nauce.

ADD – attention deficit disorder – ADD odnosi się do osób , które cierpią na deficyt koncentracji uwagi bez zachowań nadpobudliwych i impulsywnych. Mogą występować problemy z rozpoczęciem i kontynuowaniem działania, z przejściem od jednej czynności do drugiej, z wykonaniem zadań zgodnie z instrukcją. Uwaga jest łatwo rozpraszana. Sprawiają wrażenie niedbałych, zapominalskich. Często gubią różne przedmioty. Są mało aktywne, często wydaje się, że nie słuchają tego co się do nich mówi.

Początkowo na terapii dziecku trudno jest skupić uwagę przez dłuższy czas na grze wideo. Terapeuta posiłkuje się różnymi zagadkami i zadaniami na koncentrację uwagi. Z biegiem trwania terapii czas utrzymania uwagi wydłuża się. Pacjent sam potrafi skupić uwagę, nie potrzebuje zewnętrznej stymulacji.

AUTYZM

Skomplikowany zespół upośledzenia rozwoju, którego cechami typowymi są problemy z komunikacją emocjonalną i związkami społecznymi.

EEG Biofeedback powoduje otwarcie dziecka na świat zewnętrzny, lepszą komunikację.

Autyzm to poważne całościowe zaburzenie rozwoju dziecka. Obejmuje wiele sfer funkcjonowania dziecka, a przede wszystkim interakcje społeczne, komunikację. Widoczne są zaburzenia w interakcji emocjonalnej i społecznej dziecka z otoczeniem. Komunikacja jest zaburzona na płaszczyźnie werbalnej, niewerbalnej i wyobraźni. Kontakty z otoczeniem są bardzo ubogie, relacje z innymi są upośledzone. Zachowanie dziecka charakteryzują powtarzające się stereotypowe wzorce zachowań. Zwykle autyzm rozpoczyna się przed 3 r.ż. Etiologia nie do końca jest znana, jednak obecnie dominują poglądy od dysfunkcji ośrodkowego układu nerwowego, nadmiernej wrażliwości na bodźce i trudności w ich integracji.

Autyzm może mieć różne nasilenie. W niektórych przypadkach dziecko nie pozwala się dotknąć, co oznacza utrudnioną początkowo możliwość wykonywania treningów (przyklejenie elektrod). Istotne jest umiejętne podejście terapeuty i współpraca rodziców. Stopniowo dziecko zaczyna się czuć bezpiecznie w nowym otoczeniu i możliwe jest rozpoczęcie treningów. W przypadku autyzmu terapia jest zawsze długotrwała (należy liczyć się z pakietem co najmniej 50 treningów). Skutkuje otwieraniem się dziecka na świat zewnętrzny, lepszą komunikacją, co przekłada się na poprawę relacji z innymi.

Syndrom Tourette’a i tiki

Zaburzenie neurologiczne, które charakteryzuje się przede wszystkim licznymi tikami ruchowymi i werbalnymi. Tiki bardzo często nasilają się pod wpływem stresu. Biofeedback poprzez naukę kontroli działania pewnych grup mięśni oraz zwiększenie odporności na stres może wpłynąć na zmniejszenie częstotliwości tików.

Dziecięce porażenie mózgowe

Grupa zaburzeń ruchu i postawy, wynikających z trwałego, niepostępującego uszkodzenia mózgu we wczesnym stadium rozwoju. Objawy to: specyficzne zaburzenia ruchowe (np. ruchy mimowolne), czasem zab. mowy, epilepsja. EEG Biofeedback może pomóc w obniżeniu natężenia ruchów mimowolnych, w zwiększeniu kontroli nad organizmem.

Epilepsja

Padaczka – choroba o złożonej etiologii, cechuje się występowaniem napadów padaczkowym o rozmaitym obrazie. EEG Biofeedback powoduje podwyższenie progu drgawkowego, a tym samym zmniejsza częstotliwość napadów padaczkowych.

Napad padaczkowy jest wyrazem przejściowych zaburzeń czynności mózgu. Polegają one na nadmiernych i gwałtownych, samorzutnych wyładowaniach bioelektrycznych w komórkach nerwowych. Biochemiczne przyczyny tych wyładowań to:

  • zaburzenia równowagi pomiędzy neuroprzekaźnikami pobudzającymi i hamującymi
  • obniżony próg pobudliwości neuronów spowodowany np. zaburzeniami elektrolitowymi
  • zaburzenia pracy pompy sodowo – potasowej.

Udowodnione jest, że terapia EEG Biofeedback ukierunkowana na trening pasma SMR powoduje podwyższenie progu drgawkowego, a tym samy zmniejsza częstotliwość napadów padaczkowych.

Terapia Bars

  • Zdobędziesz informacje o powstawaniu, odczuwaniu i wyrażaniu emocji, rodzaju emocji i ich wpływie na życie
  • Oczyścisz umysł, uwolnisz się od ograniczeń
  • Działa na głębokim poziomie, dzięki czemu zmiany są trwałe
  • Oczyszczanie odbywa się podczas relaksu, bez potrzeby przerabiania problemów, omawiania ich czy wracania do dawnych doświadczeń
  • Pozytywne efekty pojawiają się na wielu obszarach – podczas sesji pracujemy nad różnymi aspektami życia – są punkty KONTROLI, KREATYWNOŚCI, UZDRAWIANIA, POROZUMIEWANIA SIĘ, CIAŁA, RADOŚCI, WDZIĘCZNOŚCI.
  • Zmiana zachodzi na nieświadomym poziomie, także nie trzeba znać przyczyny swoich problemów
  • Podczas sesji zostaje spowolniona praca fal mózgowych, co pozwala na uruchomienie i odkrycie zdrowych wzorców i punktów widzenia. Zaczynasz być bardziej obecny w swoim życiu, a przeszłość przestaje dominować
  • Znikają lęki, bezsenność, wzrasta poczucie własnej wartości, zwiększa się łatwość w podejmowaniu decyzji
  • Zaczynają pojawiać się nowe możliwości i okazje, których wcześniej nie zauważałeś
  • Znika otumanienie, pojawia się trzeźwość i przytomność umysłu (również  u osób biorących leki psychotropowe)
  • Efektem ubocznym jest odprężenie, wzrost pewności siebie, uczucie spokoju, większa efektywność działania, więcej energii i siły do działania, uodpornienie na stres i choroby

SESJE BARS® DLA DZIECI

U dzieci sesja trwa maksymalnie 45 minut, jest to uzależnione od wieku dziecka.

Stosujemy w przypadku:

  • stresu i bezsenności
  • polepszenia funkcjonowania przy ADHD I ADD
  • uzyskania wsparcia w przypadku autyzmu
  • moczenia nocnego
  • poprawy wyników w nauce
  • zaburzeń emocjonalnych i psychicznych

Trening uwagi słuchowej metodą Tomatisa

 AUTYZM, ZESPÓŁ ASPERGERA  I CAŁOŚCIOWE ZABURZENIA  ROZWOJOWE ZE SPECTRUM AUTYZMU

 

Trening słuchowy prowadzony metodą Tomatisa sprawdza się u dzieci z autyzmem, Zespołem Aspergera, czy całościowymi zaburzeniami rozwoju jako istotna terapia wspierająca rozwój ogólny jednostki. Ocenia się, iż blisko 80 % dzieci autystycznych uzyskuje pozytywne rezultaty w wyniku stymulacji słuchowej.

Trening uwagi i lateralizacji słuchowej, w połączeniu z innymi terapiami, wpływa w pozytywny sposób na funkcjonowanie osób z autyzmem. Głównym celem treningu słuchowego osób z autyzmem jest rozwinięcie lub odbudowanie zdolności komunikacyjnych. Dzieci z autyzmem często przejawiają regres mowy i komunikacji. Prof. Tomatis wykazał, że szczególnie w sytuacji, gdy komunikacja została utracona lub osłabiona, ucho i jego funkcje odgrywają niezwykle istotną rolę. Przedsionek, będący częścią ucha środkowego, kontroluje równowagę, koordynację oraz napięcie mięśniowe. W przypadku wystąpienia nieprawidłowości w tym układzie dziecko, bombardowane tysiącem informacji jednocześnie, stara się chronić przed przeciążeniem poprzez odcięcie od swojego otoczenia. Wzmacnia to poczucie izolacji i ogranicza możliwości rozwojowe dziecka. Jednym z celów treningu słuchowego jest stabilizacja funkcji przedsionka ucha środkowego i ułatwienie integracji sensorycznej, która u większości osób z autyzmem nie przebiega prawidłowo. Efektem stymulacji słuchowej może być zatem polepszenie kontaktu wzrokowego, usprawnienie koordynacji ruchowej, motoryki małej i równowagi, zmniejszenie nadwrażliwości czuciowej, ograniczenie zachowań autostymulacyjnych i autoagresywnych. Niektóre dzieci lepiej śpią i jedzą a także stają się bardziej obecne i świadome swojego otoczenia. Poszukują uwagi innych osób i próbują ją zdobyć. Stają się bardziej elastyczne i podatne na zmiany. Dłużej koncentrują się podczas nauki i zabawy.

Wiele dzieci z autyzmem cierpi na nadwrażliwość na bodźce słuchowe płynące z otoczenia, jak i własnego ciała. W reakcji na niektóre dźwięki zatykają uszy, krzyczą, denerwują się, nie są w stanie wytrzymać w głośnych, pełnych ludzi pomieszczeniach. Często nie tolerują głosu niektórych osób. Niechętnie uczestniczą w imprezach masowych. Jest to związane z brakiem umiejętności selekcji i filtracji dźwięków otoczenia. Dzieci te odbierają dźwięki szybciej drogą kostną niż powietrzną. Dźwięki wychwycone przez ciało nie są poddawane filtracji i wyciszeniu tak, jak dźwięki wychwytywane przez ucho. Dzieci z nadwrażliwościami słuchowymi nie są w stanie „wybrać” z otoczenia istotnych dźwięków (np. głosu nauczyciela w klasie) i zaburza je każdy docierający do nich bodziec. Słyszą wszystko i przez cały czas. Bardzo trudno jest im w takiej sytuacji skoncentrować się nawet na prostych czynnościach, natomiast trudne zadania są dla nich często nie do wykonania.

Rodzice dzieci, które przeszły trening słuchowy Tomatisa potwierdzają, iż poprawiła się u nich komunikacja werbalna, jak i niewerbalna a także poprawił się komfort życia osób dotkniętych tym zaburzeniem rozwojowym.

 

DYSLEKSJA I PROBLEMY SZKOLNE

Opublikowana w 1994 roku przez International Dyslexia Association (USA) definicja dysleksji wskazuje, że jest ona jednym z wielu różnych rodzajów trudności w uczeniu się… Charakteryzuje się trudnościami w dekodowaniu pojedynczych słów, co najczęściej odzwierciedla niewystarczające zdolności przetwarzania fonologicznego… Dysleksja manifestuje się trudnościami w odniesieniu do różnych form komunikacji językowej, często oprócz trudności w czytaniu dodatkowo pojawiają się trudności w opanowaniu czynności pisania i poprawnej pisowni” (Bogdanowicz, 1996).

Słuch odgrywa kluczową rolę w procesie uczenia się dziecka. Dzieci z dysleksją i problemami szkolnymi charakteryzują niewystarczające zdolności przetwarzania fonologicznego. Tomatis w trakcie badań naukowych wykazał, iż istnieje związek między słyszeniem a fonacją. Oznacza to, iż występuje zależność między słuchaniem a mową. Krtań wytwarza tylko takie dźwięki, które ucho jest w stanie odebrać.

Metoda treningu uwagi słuchowej jest skuteczną metodą terapii dzieci z dysleksją i problemami w nauce. Aby dobrze słuchać ucho musi być zdolne do prawidłowej integracji i analizy dźwięków. Dzieci z dysleksją nie potrafią różnicować wielu częstotliwości dźwięków. Często mylą i przekręcają głoski, popełniają błędy w literowaniu i czytaniu. Czytanie i pisanie wymaga skojarzenia znaku graficznego z dźwiękiem w krótkim czasie. Jeżeli występują problemy z rozróżnianiem dźwięków czynności te stają się niemożliwe do realizacji. Problemy z przetwarzaniem bodźców słuchowych odgrywają kluczową rolę w wyjaśnieniu dlaczego wiele dzieci ma problemy z czytaniem.

Istotnym problemem wynikającym z zaburzeń uwagi słuchowej jest niska koncentracja. Słuchanie wymaga skupienia się na dźwiękach. Dzieci dyslektyczne często nie radzą sobie z analizą bardzo złożonych dźwięków, które do nich docierają.

Niewłaściwy odbiór bodźców słuchowych może wyjaśniać również problemy dotyczące zachowania niektórych dzieci (np. nadruchliwość). Problemy pojawiające się w tym obszarze, dzięki zastosowaniu odpowiedniej stymulacji słuchowej, można znacznie ograniczyć lub całkowicie zlikwidować.

Prof. Tomatis wykazał, iż istotną rolę w procesie słuchania odgrywa lateralizacja słuchowa. Prawe ucho powinno być dominujące aby dobrze słuchać. Transmisja dźwięku z prawego ucha do lewej półkuli jest znacznie krótsza. Lewa półkula bezpośrednio odbiera informacje i analizuje je. Gdy lewe ucho staje się dominujące informacje docierają do niej z opóźnieniem. Lateralizacja słuchowa ma zatem bezpośrednie znaczenie w procesie uczenia.

Ucho nowonarodzonego dziecka otwiera się na dźwięki stopniowo. Rozpoczyna się długi proces uczenia. Dyslektyk to osoba która w trakcie swego dzieciństwa „utknęła w jakimś punkcie rozwoju i nie była w stanie podążyć ścieżką idealnej progresji”. Na pojawienie się takich problemów może mieć wpływ wiele czynników, min. infekcje ucha, wczesne oddzielenie od matki, jakikolwiek stres emocjonalny we wczesnym dzieciństwie. W ich wyniku dziecko może zamknąć się na świat słuchania i komunikacji.

Podczas treningu słuchowego wykorzystujemy „elektroniczne ucho” w celu przywrócenia dyslektyka na odpowiednią ścieżkę. W czasie terapii przechodzi on różne fazy stymulacji słuchowej. Jej bardzo ważnym elementem jest aktywna praca dziecka z mikrofonem.

 

PROBLEMY EMOCJONALNE

Istota ludzka to niemal wyłącznie ucho. Bodźce słuchowe odbieramy całym ciałem – poprzez ucho, skórę i kości. Dziecko, które ma nadwrażliwość dotykową niemal zawsze będzie miało nadwrażliwość słuchową. Ucho wiąże się z emocjami. Jeżeli dziecko jest bardzo emocjonalne i wrażliwe można przypuszczać, że jego uwaga słuchowa nie jest prawidłowo wykształcona.

Wiele dzieci z problemami emocjonalnymi cierpi na nadwrażliwość na bodźce słuchowe. Dzieci z nadwrażliwościami słuchowymi mogą „wyłączać się na dźwięki” lub reagować na nie niewspółmiernie do ich siły i intensywności (np. agresją). Chcą w ten sposób poradzić sobie ze zbyt dużą ilością bodźców, które do nich docierają.

Problemy emocjonalne dzieci mogą wynikać z braku selekcji dźwięków. Selektywność to umiejętność rozróżniania i analizy dźwięków. Brak selektywności powoduje, iż dziecko zamyka się na pewne dźwięki. Czuje się wtedy bezpiecznie. Jest to mechanizm obronny często wykorzystywany przez dzieci w celu radzenia sobie z trudnymi emocjonalnie sytuacjami. Trening słuchowy pomaga m.in. w otwarciu dziecka na świat dźwięków.

Nieprawidłowe przetwarzanie słuchowe w znacznej mierze wpływa na komunikację i emocje. Dzieci, które mają problemy językowe, będą miały kłopoty z komunikacją z innymi ludźmi, np. nauczycielami i rówieśnikami. Następstwem tego jest występowanie zachowań nieakceptowanych społecznie. Dzieci z deficytem komunikacji mają często problemy z rozwiązywaniem konfliktów. Problemy językowe utrudniają im kontrolowanie własnych emocji przez co wyrażają je w negatywny sposób. Dzieci z bardzo wrażliwym słuchem często mają problemy z właściwym zachowaniem. Cechuje je niska koncentracja, reakcje niewspółmierne do bodźca, duża przerzutność uwagi. To tzw. „niegrzeczne dzieci”.

Nieustalona lateralizacja słuchowa, czy też lateralizacja lewouszna ma bezpośrednie znaczenie w procesie uczenia się. Przeprowadzone w 1952 roku badania naukowe dowiodły, iż istnieje ucho dominujące, które wykonuje bardziej wyspecjalizowane i dokładniejsze funkcje kontrolne. To ono pełni istotną rolę w regulacji głosu mówionego. Dobre słuchanie uwarunkowane jest dominacją ucha prawego. Transmisja dźwięku z prawego ucha do lewej półkuli, w której znajduje się większość ośrodków mowy, jest znacznie krótsza. Gdy lewe ucho staje się dominujące informacje słuchowe docierają do niej z opóźnieniem. Osoby preferujące słuchanie lewym uchem będą prawdopodobnie przykładać większą wagę do sposobu wymawianych słów, np. intonacji. Ton głosu, którego słuchają, może mieć dla nich większe znaczenie, niż sama treść przekazu. Z tego powodu mówienie podniesionym głosem do dzieci z lateralizacją lewouszną może mieć negatywne konsekwencje. Odbierają one wyjątkowo intensywnie negatywne wibracje w kierowanych do nich komunikatach.

Uzbrójmy dzieci w umiejętność ochrony przed zbędnymi dźwiękami, które bombardują je z otoczenia, a równocześnie nauczmy je wychwytywać bodźce słuchowe istotne w danej sytuacji. Trening uwagi i lateralizacji słuchowej ogranicza w znacznym stopniu lęki i stres wynikające z nieprawidłowym przetwarzaniem wrażeń słuchowych.

 

ADHD i ZABURZENIA INTEGRACJI SENSORYCZNEJ

Słuch odgrywa istotną rolę w procesach uczenia się. Nawet najmniejsze zaburzenie przetwarzania słuchowego może wpływać na wiele aspektów zachowania. Dzieci nadwrażliwe na pewne dźwięki trudniej koncentrują sie na tym, co ktoś mówi, jeżeli równocześnie dociera do nich hałas i inne bodźce z otoczenia. Dzieci te nie potrafią odpowiednio filtrować dźwięków i skupiać się na tych, które są istotne w danej sytuacji. Koncentracja uwagi wymaga od nich tak wiele energii, iż wystarcza jej na krótki czas. Potem zaczynają się nerwy. Dzieci te przestają uważać, zmieniają obiekt swojego zainteresowania, stają się pobudzone ruchowo, mogą mieć problemy z nauką, komunikacją oraz relacjami społecznymi. Specjaliści i rodzice zaczynają upatrywać problemów dziecka w ADHD, natomiast jego prawdziwym lub współwystępującym problemem mogą być problemy w przetwarzaniu słuchowym.

W 2009 r. naukowcy z Rochester Institute of Technology opublikowali wyniki badań, z których wynika, że aż 38 % dzieci mających problemy ze słuchem lub niesłyszących przejawia symptomy ADHD. Zdarza się, iż nadwrażliwość słuchowa dziecka jest tak duża, że odcina się ono od dźwięków z otoczenia, wyłącza swoją uwagę. Mózg nie znosi jednak próżni i rekompensuje sobie czasami brak bodźców słuchowych zwiększonym zapotrzebowaniem na ruch. Dzieci oceniane jako nadpobudliwe chcą być w ciągłym ruchu. Dzięki temu pobudzają swój układ słuchowy, co skutkuje lepszą koncentracją, organizacją, zapamiętywaniem i nauką nawet przez dłuższy czas. Podczas treningu słuchowego mają okazję „doładować” swój mózg słuchając dźwięków zawierających dużo wysokich częstotliwości w postaci odpowiednio dobranej i przetworzonej muzyki.

Dzieci z nadpobudliwością psychoruchową cierpią często na zaburzenia uwagi słuchowej. Badania audiologiczne przeprowadzane przez lekarzy nie wykazują nieprawidłowości w obszarze słuchu natomiast dziecko nie potrafi skoncentrować się na lekcjach, zapomina to co usłyszało, nie respektuje poleceń. Analizator słuchu pozostaje sprawny natomiast występują problemy z tzw. centralnym przetwarzaniem słuchowym.

Prawidłowo ukształtowana percepcja słuchowa wykazuje lepszą percepcję dźwięków zawierających się w zakresie częstotliwości, które zawiera mowa ludzka. Dzięki prawidłowej uwadze słuchowej uczeń jest w stanie ignorować odgłosy z otoczenia i skupić się na komunikatach przekazywanych przez nauczyciela. W sytuacji, gdy uwaga słuchowa nie funkcjonuje poprawnie pewne częstotliwości dźwięków nie są wysłuchiwane lub są wysłuchiwane zbyt słabo. Bombardowane dźwiękami dziecko nie jest w stanie skoncentrować się na dłużej, szybko się zniechęca i porzuca realizowane zadnia, ignorując polecenia nauczyciela.

Dziecko z ADHD może mieć także problem z różnicowaniem podobnie brzmiących głosek i pisaniem ze słuchu. Poprawa uwagi słuchowej, którą uzyskuje się po treningu słuchowym metodą Tomatisa korzystnie oddziałuje na zdolność koncentracji uwagi, obniża poziom pobudzenia psychoruchowego oraz poprawia wyniki w testach pisania i czytania. 

 

NAUKA I DOSKONALENIE ZNAJOMOŚCI JĘZYKÓW OBCYCH

Ciągłe słuchanie samych siebie oraz osób wokół nas powoduje, że najlepiej rozpoznajemy częstotliwości naszego języka ojczystego.

Można powiedzieć, że na częstotliwości innych języków jesteśmy głusi. A ponieważ nie słyszymy obcych nam dźwięków, nie możemy ich poprawnie wymawiać. Wykorzystując odpowiedni materiał dźwiękowy podczas treningu uwagi słuchowej, wpływamy na zdolność przyswajania języków obcych. Rozpoczęcie treningu uwagi słuchowej na początku nauki języka obcego - ułatwia przyswajanie tego języka. Natomiast wykorzystanie metody treningu słuchowego w trakcie trwania nauki, pozwala znacznie poprawić płynność wypowiedzi oraz akcent.

 

Obok zamieszczamy wykres charakterystycznych częstotliwości dla poszczególnych języków:

 

Efekty stosowania metody w nauce języków obcych :

 

  • Szybsze przyswajanie języków obcych – skrócenie czasu nauki
  • Większy zasób słów aktywnie wykorzystywanych
  • Poprawa akcentu
  • Lepsze spontaniczne rozumienie
  • Większe uwrażliwienie na niuanse językowe
  • Poprawa płynności wypowiedzi
  • Szybsze i trwalsze zapamiętywanie

 

TOMATIS DLA KOBIET W CIĄŻY

Trening słuchowy - Metoda Tomatisa stosowana u kobiet w ciąży, działa relaksująco, odpręża i eliminuje stres związany z porodem.

Wykorzystywana w seansach muzyka Mozarta, mająca w swej strukturze całe spektrum wysokich częstotliwości energetyzuje CUN-korę mózgową i poprawia nastrój słuchacza.

Chorały gregoriańskie mające rytm zbliżony do rytmu serca człowieka, odprężają, wyciszają i działają kojąco na emocje.

Metoda ta jest stosowna z powodzeniem krajach Europy Zachodniej i wieloletnie obserwacje mówią o efektach terapii. A są to:

  • krótszy poród
  • lepsze samopoczucie
  • spokojniej śpiące noworodki
  • lepsza kondycja psychiczna młodych mam przy opiece nad noworodkiem

Integracja sensoryczna

Integracja sensoryczna jest procesem, dzięki któremu mózg otrzymując informację ze wszystkich systemów zmysłowych dokonuje ich segregacji, rozpoznania, interpretacji i integracji z wcześniejszymi doświadczeniami. Integracja sensoryczna rozpoczyna się już w okresie płodowym i trwa do około 7 roku życia. Nierozwinięcie określonych umiejętności w kolejnych stadiach rozwoju powoduje powstawanie trudności w funkcjonowaniu i zachowaniu dziecka.

Stadium 1

  1. rozwój zdolności do przetwarzania bodźców proprioceptywnych, dotykowych i przedsionkowych,
  2. rozwój reakcji równoważnych, napięcia mięśniowego, ruchów oczu,
  3. integracja odruchów – ewolucja czynności odruchowych (odruchy postawy, prostowania, równowagi);
  4. kształtowanie się więzi z matką i innymi opiekunami w czasie czynności pielęgnacyjnych.

Stadium 2

  1. rozwój reakcji dowolnych (w poprzednim okresie dominowały odruchy),
  2. rozwój schematu ciała,
  3. rozwój dużej motoryki i planowania ruchu,
  4. kształtowanie się stabilnej postawy,
  5. kształtowanie się podstaw percepcji słuchowej, wzrokowej,
  6. rozwój koordynacji ciała.  

Stadium 3

  1. rozwój ruchów dowolnych i bardziej precyzyjnych (ręki, aparatu mowy),
  2. kształtowanie się koordynacji wzrokowo-ruchowej,
  3. rozwój współdziałanie zmysłów.

Stadium 4

  1. specjalizacja mózgowa (dominacja stronna ciała),
  2. rozwój zdolności do: czytania, pisania, liczenia, koncentracji uwagi, kontroli emocjonalnej, samoakceptacji.

W toku pracy tą metodą terapeuta stymuluje zmysły dziecka oraz usprawnia takie zakresy, jak np.: motoryka mała, motoryka duża, koordynacja wzrokowo-ruchowa. Zadaniem terapeuty jest, przy zastosowaniu odpowiednich technik, eliminowanie, wyhamowywanie lub ograniczenie niepożądanych bodźców obecnych przy nadwrażliwościach sensorycznych lub dostarczanie silnych bodźców, co jest konieczne przy podwrażliwościach systemów sensorycznych.

Diagnoza procesów integracji sensorycznej składa się z kilku części:

1. Wywiad z rodzicami - terapeuta SI zadaje pytania dotyczące przebiegu ciąży, porodu, rozwoju dziecka, przebytych chorób i innych problemów zdrowotnych. Warto aby rodzice przynieśli ze sobą informacje od innych specjalistów zajmujących się dzieckiem np. neurologa, logopedy, psychologa.

2. Kwestionariusze - rodzice zostają poproszeni o wypełnienie szczegółowych kwestionariuszy, które stanowią dopełnienie procesu diagnostycznego

3. Próby kliniczne - dziecko, na prośbę terapeuty wykonuje kilka zadań, które mają na celu wykluczenie lub potwierdzenie występowania u dziecka przetrwałych odruchów, a także sprawdzenie jak wygląda jego napięcie mięśniowe, równowaga, koordynacja, a także praca oczu

4. Testy - wykonuje się je u dziecka od 4 roku życia. Badają one jego koordynację i płynność ruchową ciała, planowanie motoryczne, czucie ciała ( umiejętność zlokalizowania bodźca dotykowego), równowagę oraz pracę rąk. Natomiast w przypadku dzieci poniżej 4 roku życia i tych, wobec których nie można zastosować testów np. z autyzmem, upośledzeniem umysłowym lub nie współpracujących z innych powodów, przeprowadza się badanie przy pomocy prób z obserwacji klinicznej i obserwacji spontanicznej aktywności dziecka na sali terapeutycznej.

5. Podsumowanie diagnozy - jest to rozmowa z rodzicami na temat wyników diagnozy i wniosków z nich płynących. Poszczególne wyniki są objaśniane i omawiane. Rodzice otrzymują pisemną diagnozę, która zawiera dane z wywiadu, dane z kwestionariuszy, wyniki prób klinicznych, wyniki testów oraz wnioski.

Po podsumowaniu diagnozy, terapeuta SI przedstawia rodzicom opracowany, indywidualny program terapii dla ich dziecka. 

Diagnoza i terapia funkcji wzrokowych metodą Impuls-System

 Diagnoza i terapia funkcji wzrokowych jest kierowana głównie do dzieci z trudnościami szkolnymi i trudnościami z czytaniem i pisaniem.

Wskazania do diagnozy funkcji wzrokowych:

  • dzieci z grupy ryzyka dysleksji
  • brak efektów w terapii pedagogicznej lub korekcyjno - kompensacyjnej
  • skroniowe bóle głowy i bóle oczu podczas czytania
  • choroby narządu wzroku i wady wzroku występujące u rodziców

 Wybrane objawy dysfunkcji w obrębie cech narządu wzroku:

  • słaba orientacja w przestrzeni
  • obniżone napięcie mięśniowe
  • niski poziom koncentracji i uwagi wzrokowej
  • zasłanianie lub mrużenie jednego oka
  • wolne tempo przepisywania z tablicy
  • gorsza ostrość widzenia po dłuższej pracy z bliska
  • litery pochylane pod różnym kątem, nieproporcjonalne
  • skroniowe bóle głowy po dłuższej pracy wzrokowej
  • problemy z czytaniem drobnego druku
  • ustawianie książki i zeszytów pod różnym kątem
  • liczne i niestałebłędy w przepisywaniu
  • problemy z oceną odległości i ogólną koordynacją oko - ruchową
  • widzenie liter z różnym kontrastem
  • wodzenie palcem po tekście
  • mrużenie, tarcie oczu
  • niechęć do czytania w czasie jazdy samochodem lub pociągiem
  • unikanie gier i zabaw ruchowy, szczególnie z piłką 

Metoda Instrumental Enrichment

Dla kogo?

  • dla dzieci i młodzieży o specjalnych potrzebach edukacyjnych (trudności szkolne o różnym podłożu)
  • dla dzieci z obniżonym rozwojem umysłowym (od 7 roku życia)
  • dla dzieci zdolnych jako narzędzie wzbogacania poznawczego
  • dla dzieci z trudnościami wynikającymi z zaburzeń centralnego układu nerwowego (uszkodzenia mózgu, padaczka, autyzm)
  • dla dzieci impulsywnych, nadpobudliwych (od 7 roku życia)
  • dla dzieci zaniedbanych środowiskowo

Celem programu jest diagnozowanie i korygowanie niedostatecznych funkcji poznawczych w podstawowych umiejętnościach myślenia - PAMIĘĆ, UWAGA, KOORDYNACJA WZROKOWO - RUCHOWA, LOGICZNE ROZUMOWANIE, MYŚLENIE PRZYCZYNOWO - SKUTKOWE, PERCEPCJA. Uczy osobę trenującą jak się uczyć i w pełni wykorzystywać swoje zdolności na etapie zbierania informacji, przetwarzania jej oraz przedstawiania konkluzji. Celem nadrzędnym programu IE jest kształtowanie myślenia krytycznego.

Reguły myślenia, które ćwiczymy w zadaniach, mają  być przenoszone na różne sytuacje edukacyjne i sytuacje życia codziennego. Dlatego program jest czymś znacznie więcej, niż pracą nad funkcjami kognitywnymi. Ponadto transparentność poznania i emocji powoduje, że modyfikowanie procesów poznawczych, pozwala modyfikować procesy emocjonalne, motywacyjne czy społeczne.

Program IE nie zakłada uczenia konkretnego materiału, który może zostać łatwo zapomniany. Narzędzia Instrumental Enrichment pozwalają nam uczyć STRATEGII, ORGANIZACJI, SPOSOBÓW MYŚLENIA I KSZTAŁTOWANIE UMIEJĘTNOŚCI POZNAWCZYCH ORAZ AUTOMATYZACJI, KTÓRE UMOŻLIWIAJĄ UCZENIE SIĘ.

> Logopedia

Zajęcia przeznaczone są dla dzieci z zaburzeniami rozwoju, oraz ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, w tym szczególnie dla dzieci z autyzmem, zespołem Aspergera i zaburzeniami pokrewnymi oraz dzieci z problemami mowy i komunikacji.

Zajęcia obejmują:

- ocenę poziomu komunikacji dziecka

- stymulowanie rozwoju mowy

- doskonalenie językowych oraz komunikacyjnych kompetencji społecznych poprzez zabawę i aktywność ruchową.

Prowadzący logopedzi wykorzystują alternatywne sposoby komunikacji, elementy metod stymulacyjnych, metody krakowskiej, terapii behawioralnej, podejścia TEACCH i metod społecznych oraz serię eduSensus LOGOPEDIA z korektorem mowy (zaburzenia jąkania) tj. program do diagnozy i terapii logopedycznej opracowany z myślą o tych obszarach, które najczęściej wymagają ingerencji specjalistów. Korzystając z tych aplikacji, logopeda ma dostęp do tysięcy ekranów ćwiczeń umożliwiających atrakcyjną pracę z pacjentami o rożnych potrzebach edukacyjnych i terapeutycznych.

Praca według indywidualnego programu dostosowanego do potrzeb dziecka przebiega w przyjaznej atmosferze, dzięki temu dziecko chętnie podejmuje propozycje zabaw i ćwiczeń. Program usprawniania mowy opiera się na indywidualnych potrzebach dzieci, rozpoznaniu ich trudności, ale także mocnych stron stanowiących wyjście do dalszej pracy.

Dogoterapia

Bardzo lubiane przez dzieci zajęcia z udziałem kynoterapeuty i psa jako program stymulacji funkcji percepcyjno-poznawczych oraz lękowych i emocjonalnych u dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym. Zajęcia indywidualne lub w grupach 2-4 os.

Hipoterapia

Jedna z metod rehabilitacji ruchowej na bazie neurofizjologii, prowadzona przy udziale konia. Poruszając się stępem, koń przenosi impulsy ruchowe i dzięki temu jest on swoistym medium (łącznikiem) terapeutycznym. Dotyk końskiej sierści, łaskotanie grzywy, rozmaitość kształtów, odgłos kroków, przyjazne parskanie i mile kojarzony zapach stymulują wszystkie zmysły: dotyku, słuchu, wzroku i węchu. Koń wyzwala emocje, uczy wrażliwości i opiekuńczości, ale także stanowczości i umiejętności podejmowania szybkich decyzji. Ma ogromny wpływ na psychikę człowieka. Motywuje do działania, uczy i daje chęć do zmagania się z przeciwnościami losu.

Unikalność i uniwersalność tej metody polega na jednoczesnym oddziaływaniu ruchowym, sensorycznym, psychicznym i społecznym.

Dzięki hipoterapii m.in. kodowany jest w mózgu prawidłowy wzorzec ruchu miednicy podczas chodu, normalizowane napięcie mięśniowe, doskonalona równowaga, koordynacja, orientacja w przestrzeni i poczucie rytmu oraz redukowane są skutki zaburzeń emocjonalnych.

Dla kogo zajęcia?

Dla dzieci z problemami neurologicznymi, w tym z mózgowym porażeniem dziecięcym, wszelkimi problemami ortopedycznymi, dla dzieci z problemami natury psychicznej i społecznej: autyzmem, zespół Downa, upośledzeniem umysłowym, nerwicami, nadpobudliwością psychoruchową, zaburzeniami zachowania, problemami szkolnymi wynikającymi z zaburzeń integracji zmysłów i typu dyslektycznego.

         

                                       
          przedszkole@spectrum.pulawy.pl                   biuro@spectrum.pulawy.pl                 szkola@spectrum.pulawy.pl
           

adres: ul. Wróblewskiego 25, 24-100 Puławy
tel. 603 36 36 77
www.spectrum.pulawy.pl

 
SDC